Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007

ΣΙΩΠΗΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ....

ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ."

Μετέφερε το μήνυμα με όπιον τρόπο μπορείς..

1247601429_3135f2896d.jpgmirka


Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Το συγγραφικό έργο του Φουκώ!

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΠΑ

134548.jpg

Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Εκδόσεις: ΠΛΕΘΡΟΝ

Περιγραφή: Με βάση όλ' αυτά μπορούμε να αντιληφθούμε την τελευταία εκδοχή του Μαγκρίτ, στο Αυτό δεν είναι πίπα. Τοποθετώντας το σχέδιο της πίπας και τη διατύπωση που του χρησιμεύει ως λεζάντα στην καλά οριοθετημένη επιφάνεια ενός πίνακα......και τοποθετώντας αυτόν τον πίνακα πάνω σε ένα ξύλινο τρίεδρο χοντρό και στέρεο, ο Μαγκρίτ κάνει ότι χρειάζεται για να ανασυστήσει.......τον κοινό τόπο στην εικόνα και τη γλώσσα. Όμως, αυτή η επιφάνεια αμφισβητείται πάραυτα: διότι η πίπα, την οποία ο Μαγκρίτ, με τόσες προφυλάξεις, είχε προσεγγίσει στο κείμενο, είχε εγκλείσει μαζί με αυτό το θεσμικό ορθογώνιο του πίνακα, νατην που πέταξε: είναι εκεί ψηλά, σε μια επίπλευση χωρίς σημείο αναφοράς, μην αφήνοντας ανάμεσα στο κείμενο και το σχέδιο, του οποίου θα έπρεπε να είναι ο σύνδεσμος και το σημείο σύγκλισης στον ορίζοντα, παρά μόνο έναν μικρό κενό χώρο, τη στενή αυλακιά της απουσίας της-κάτι σαν σημάδι χωρίς φυσική περιγραφή της διαφυγής της.
Και τότε, πάνω στους λοξότμμητους, και τόσο φανερά ασταθείς, ορθοστάτες του, δεν απομένει στο καβαλέτο τίποτε άλλο παρά να ανατραπεί, στο πλαίσιο να διαλυθεί, στον πίνακα και την πίπα να κυλήσει καταγής, στα γράμματα να σκορπιστούν: ο κοινός τόπος- ένα τετριμμένο ή καθημερινό μάθημα-έχει χαθεί.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ138223.jpg

Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Εκδόσεις: ΨΥΧΟΓΙΟΣ






ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΕΓΩ Ο ΠΙΕΡ ΡΙΒΙΕΡ
168863.jpg
(Που έσφαξα τη μητέρα μου, την αδελφή μου, και τον αδελφό μου)
Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Μετάφραση: ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ
Εκδόσεις: ΚΕΔΡΟΣ

Περιγραφή: Στις 3 Ιουνίου του 1835 ο εικοσάχρονος αγρότης Πιερ Ριβιέρ σκοτώνει εκ προμελέτης και εν ψυχρώ τη μητέρα του, έγκυο στον έκτο μήνα, την αδερφή και τον αδερφό του. Το υπόμνημα που συνέταξε για να εξηγήσει τον τριπλό του φόνο έδωσε αφορμή για μια βασική αντιπαράθεση: πρόκειται για τον λόγο ενός εγκληματία ή το παραλήρημα ενός τρελού; Πρόκειται, εντέλει, για τη διαμάχη του δικαστικού με τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε ψυχιατρικό λόγο.
Κείμενο πολλαπλών αναγνώσεων, το υπόμνημα του Ριβιέρ ύστερα από εκατόν πενήντα χρόνια εξακολουθεί να επιδέχεται πολλών διαφορετικών ερμηνειών. Χωρίς καμία διάθεση ψυχολογικής, ψυχαναλυτικής ή γλωσσολογικής ανάλυσης στον λόγο του Ριβιέρ, ο Μισέλ Φουκώ και οι συνεργάτες του στο College de France έχουν την ευκαιρία να δείξουν πώς μία μεμονωμένη περίπτωση μπορεί να αξιοποιηθεί κατάλληλα από τις στρατηγικές των κυρίαρχων λόγων

Χρονολογία Εκδοσης: 2002
Σελίδες: 362

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ
Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Εκδόσεις: ΥΨΙΛΟΝ
137853.jpg






ΓΕΝΙΚΑ ΕΡΓΑ

ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

 Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Μετάφραση: ΧΑΤΖΗΔΗΜΟΥ ΚΑΙΤΗ, ΡΑΛΛΗ ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Εκδόσεις: ΡΑΠΠΑ

93891.jpg

Περιγραφή: ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ Σ' αυτό το μεγάλο έργο του, ο Μισέλ Φουκώ εξετάζει αρχικά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η μετάβαση από τους παλαιότερους τρόπους τιμωρίας, με θανάτωση ή σωματικές ποινές, με φυλακή. Σ' ένα άλλο επίπεδο γενικότερου πολιτικού προβληματισμού το έργο επιχειρεί ν' απαντήσει στο ερώτημα γύρω από τους λόγους για την τόσο ραγδαία εξάπλωση του θεσμού της φυλακής στη νεότερη ιστορία, έστω και αν από τα πρώτα χρόνια εφαρμογής του ο θεσμός είχε παρουσιάσει ενδογενείς αδυναμίες στην εκπλήρωση της "αναμορφωτικής" του αποστολής. Η ερμηνεία που δίνει ο Φουκώ στο φαινόμενο αυτό σχετίζεται με τις γενικότερες συνθήκες που επικράτησαν στις δυτικές κοινωνίες, ιδίως μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, και που οδήγησαν στη βαθμιαία μετάβαση από την τιμωρία στη επιτήρηση. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνταν ήδη παλαιότερα στα μοναστήρια, στο στρατό και στα εργαστήρια για την επίτευξη της πειθαρχίας, γνωρίζουν κατά την περίοδο αυτή μια ευρύτατη διάδ

Σελίδες: 432
ISBN: 960-04-0059-8

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

92183.jpg

Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
 
Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Εκδόσεις: ΕΞΑΝΤΑΣ





ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Η ΜΙΚΡΟΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Εκδόσεις: ΥΨΙΛΟΝ

Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Μετάφραση: ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ Χ.
Εκδόσεις: ΗΡΙΔΑΝΟΣ

148764.jpg

137855.jpg   






ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ 1
93892.jpg
(Η ΔΙΨΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ)
Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Μετάφραση: ΡΟΖΑΚΗ ΓΚΛΟΡΥ
Εκδόσεις: ΡΑΠΠΑ


Περιγραφή: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ Αρχικός στόχος αυτού του μνημειώδους έργου του Μισέλ Φουκώ ήταν να εξετάσει την έννοια της σεξουαλικότητας από κάποια απόσταση. Να παραμερίσει το προφανές του περιεχομένου της και να αναλύσει τα συνδεδεμένα μαζί της θεωρητικά και πρακτικά συμφραζόμενα. Στον πρώτο τόμο, "Η δίψα της γνώσης", που αποτελεί τη μεθοδολογική εισαγωγή του όλου εγχειρήματος, ο Γάλλος φιλόσοφος εξετάζει με ποιο τρόπο είχε διαμορφωθεί μια ορισμένη "εμπειρία" στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, εμπειρία που υποχρέωνε τα άτομα να αποδεχτούν τον εαυτό τους ως υποκείμενα μιας σεξουαλικότητας. Αυτή η εμπειρία οδηγεί σε ποικίλα πεδία γνώσης και διαρθρώνεται πάνω σ' ένα σύστημα κανόνων και καταναγκασμών. Στην εισαγωγή του δεύτερου τόμου, ο συγγραφέας εξηγεί τη θεωρητική μετατόπιση που αναγκάστηκε να κάνει για να συνεχίσει το έργο του. Αναδιοργάνωσε όλη του τη μελέτη γύρω από την αργοκίνητη μορφοποίηση μιας ερμηνευτικής του εαυτού μας, με σκοπό να ανακαλύψει ορισμένα στοιχεία που θα του επέτρε

Σελίδες: 200
ISBN: 960-04-0314-7
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ 2

(Η χρήση των απολαύσεων)

Συγγραφέας: ΒιογραφικόΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ
Μετάφραση: ΧΑΤΖΗΔΗΜΟΥ ΚΑΙΤΗ, ΡΑΛΛΗ ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Εκδόσεις: ΡΑΠΠΑ





Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΩ!

Στις διακοπές μου, βρέθηκε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Μισέλ Φουκώ , με έχει απορροφήσει...έχω ακόμα να διαβάσω πολλά βιβλία του!

M.Fouko.jpg

ΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ Ο Μισέλ Φουκό (1926-1984) διετέλεσε καθηγητής στο College de France. Στο συγγραφικό του έργο διερεύνησε σε βάθος το ρόλο των θεσμών στην κοινωνία μας. Έδειξε ότι οι ουδέτεροι περιγραφικοί όροι που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες είναι στην πραγματικότητα όπλα στην αδιάκοπη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία και την εξουσία.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ

Τη συνέντευξη που έδωσε ο M. Foucault (Μισέλ Φουκώ) στη LucetteFinas (Λυσέτ Φίνας) πρωτοδημοσίευσε η επιθεώρηση QuinzaineLitteraire 247, στις 1-15 Ιανουαρίου του 1977, με τίτλο "Lesrapportsdepouvoirpassental' interieurdescorps". Επαναδημοσιεύθηκε στον τόμο Power/Knowledge σε μετάφραση LeoMarshall με τον τίτλο "Historyofsexuality" στην ελληνική μετάφραση της Λίλας Τρουλινού.

ΛΥΣΕΤ ΦΙΝΑΣ: Μισέλ Φουκώ, Η θέληση για γνώση, ο πρώτος σας τόμος της «Ιστορίας της σεξουαλικότητας» μου φαίνεται από κάθε άποψη ένα έργο επαναστατικό ως προς τις επιπτώσεις του. Η θέση που υποστηρίζετε, η οποία είναι απροσδόκητη και σε πρώτη ματιά απλή, αποκαλύπτεται προοδευτικά ιδιαίτερα πολύπλοκη. Ένας τρόπος για να τη συνοψίσουμε θα ήταν να πούμε ότι η σχέση ανάμεσα στην εξουσία και το σεξ δεν είναι σχέση καταστολής, κάθε άλλο μάλιστα. Προτού όμως προχωρήσουμε, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την Τάξη του λόγου, το εναρκτήριο μάθημα που δώσατε στο College de Grance τον Δεκέμβριο του 1970. Εκεί αναλύετε τους παράγοντες οι οποίοι ελέγχουν την παραγωγή του λόγου (discourse), ανάμεσα στους οποίους είναι η απαγόρευση, η παλιά διχοτομία ανάμεσα σε λογικό και τρέλα και η θέληση για αλήθεια. Μπορείτε να μας διευκρινίσετε ποιες συνδέσεις υπάρχουν ανάμεσα στη Θέληση για γνώση και στην Τάξη του λόγου και να μας πείτε αν στην πορεία της ανάπτυξης της θέσης σας θα επανενωθούν ή όχι η θέληση για γνώση και η θέληση για αλήθεια;

ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΩ: Νομίζω ότι στην Τάξη του λόγουσυγχώνευσα δύο έννοιες ή μάλλον έδωσα ανεπαρκή λύση σ' αυτό που θεώρησα νόμιμο πρόβλημα (το να αρθρώσω τα δεδομένα του λόγου με τους μηχανισμούς της εξουσίας). Ήταν ένα έργο που έγραψα σε μια μεταβατική στιγμή. Μέχρι τότε μου φαίνεται ότι δεχόμουν την παραδοσιακή σύλληψη της εξουσίας, ως ενός ουσιαστικά δικαστικού μηχανισμού, που επιβάλλει το νόμο, που απαγορεύει, που αρνείται και που έχει μια ολόκληρη σειρά από αρνητικά αποτελέσματα: αποκλεισμό, απόρριψη, άρνηση, παρεμπόδιση, απόκρυψη κλπ. Τώρα πιστεύω ότι αυτή η σύλληψη είναι ανεπαρκής. Ήταν επαρκής, ωστόσο, όσο αφορά το στόχο μου στο Τρέλα και πολιτισμός (όχι ότι αυτό το βιβλίο είναι ικανοποιητικό ή επαρκές καθεαυτό), εφόσον η τρέλα είναι μια ειδική περίπτωση κατά την κλασική εποχή η εξουσία πάνω στην τρέλα ασκούνταν, στην πιο σημαντική της εκδήλωση τουλάχιστον, με τη μορφή του αποκλεισμού, συνεπώς βλέπουμε την τρέλα μπλεγμένη σε μια μεγάλη κίνηση απόρριψης. Στην ανάλυσή μου λοιπόν αυτού του γεγονότος μπόρεσα να χρησιμοποιήσω δίχως πολλά προβλήματα μια καθαρά αρνητική σύλληψη της εξουσίας. Κάποια στιγμή μου φάνηκε ανεπαρκής. Αυτό συνέβη τον καιρό που είχα μια συγκεκριμένη εμπειρία με τις φυλακές, που άρχισε το 1971-72. Η περίπτωση του ποινικού συστήματος με έπεισε ότι το ζήτημα της εξουσίας έπρεπε να διατυπωθεί, όχι τόσο με όρους δικαιοσύνης όσο με όρους τεχνολογίας, τακτικών και στρατηγικής, και στο Επιτήρηση και τιμωρία προσπάθησα ακριβώς να αντικαταστήσω το δικαστικό και αρνητικό πλέγμα με το τεχνικό και στρατηγικό και μετά να αξιοποιήσω το δεύτερο στην «Ιστορία της σεξουαλικότητας». Θα ήμουν λοιπόν πολύ ευτυχής αν απαλλασσόμουν από οτιδήποτε φαινόταν ότι ταυτίζει στην Τάξη του λόγου τις σχέσεις εξουσίας και λόγου με τους αρνητικούς μηχανισμούς επιλογής.

ΦΙΝΑΣ: Ο αναγνώστης του βιβλίου σας Τρέλα και πολιτισμός μένει με την εικόνα μιας μεγάλης μπαρόκ τρέλας κλειδωμένης και καταδικασμένης στη σιωπή. Στα μέσα του 17ου αιώνα κατασκευάστηκαν στα γρήγορα άσυλα σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό θα μπορούσε να μας οδηγήσει να πούμε ότι, ενώ η σιωπή επιβλήθηκε στην τρέλα από τη σύγχρονη ιστορία, το σεξ αντίθετα απόκτησε λαλιά. Ας το θέσω διαφορετικά: το άγχος για την τρέλα και το άγχος για το σεξ οδήγησαν σε αποτελέσματα ευθέως αντίθετα, τόσο στο επίπεδο του λόγου όσο και των συμβάντων; Κι αν συνέβη αυτό, γιατί;

ΦΟΥΚΩ: Πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει μια σειρά ιστορικών σχέσεων ανάμεσα στην τρέλα και τη σεξουαλικότητα, οι οποίες είναι σημαντικές και τις οποίες βέβαια δεν είχα αντιληφθεί όταν έγραφα το Τρέλα και πολιτισμός. Εκείνο τον καιρό είχα κατά νου να γράψω δύο παράλληλες ιστορίες: από τη μια μεριά την ιστορία του αποκλεισμού της τρέλας, και των αντιθέσεων που προέκυψαν από αυτόν και μπήκαν στο παιχνίδι, από την άλλη μεριά, μια ιστορία του πώς διάφορες μορφές περιχάραξης τέθηκαν σε ισχύ στο πεδίο της σεξουαλικότητας (μορφές σεξουαλικότητας που επιτρέπονται ή απαγορεύονται, φυσιολογικές ή μη φυσιολογικές, ανδρικές ή γυναικείες, ενήλικες ή παιδικές), σκεφτόμουν μια ολόκληρη σειρά διμερών αντιθέσεων που η καθεμιά τους τράφηκε από τη μεγάλη αντίθεση μεταξύ λογικού και ά-λογου, την οποία προσπάθησα να επανασυστήσω επ' ευκαιρία της τρέλας. Δεν νομίζω όμως ότι αυτό γίνεται: ενώ η τρέλα ουσιαστικά ήταν, για έναν αιώνα τουλάχιστον, αντικείμενο αρνητικών διεργασιών, η σεξουαλικότητα έγινε, στο ίδιο διάστημα, πεδίο πολύ συγκεκριμένων και θετικών επενδύσεων. Ωστόσο, τον 19ο αιώνα έκανε την εμφάνισή του ένα εξαιρετικά θεμελιώδες φαινόμενο: η μια που κατασκεύαζε σεξουαλικότητα και η άλλη που απομόνωνε την τρέλα. Η τεχνολογία της τρέλας από αρνητική μεταλλάχτηκε σε θετική, από διμερής έγινε σύνθετη και πολύμορφη. Γεννήθηκε μια ευρεία τεχνολογία της ψυχής, η οποία έγινε χαρακτηριστικό γνώρισμα του 19ου και 20ου αιώνα, και αμέσως μετέτρεψε το σεξ σε πραγματικότητα κρυμμένη πίσω από την ορθολογική συνείδηση και σε νόημα που έπρεπε να αποκρυπτογραφείται από την τρέλα, κοινό τους περιεχόμενο, κι έτσι κατάφερε να υιοθετήσει τις ίδιες τροπικότητες για να καταπιαστεί και με τα δύο.

ΦΙΝΑΣ: Θα έπρεπε ίσως να αποφύγουμε τρεις πιθανές παρανοήσεις. Θα 'ταν αλήθεια να ισχυριστούμε ότι η απόρριψη από μέρους σας της υπόθεσης της καταστολής δεν αποτελεί μια απλή μετατόπιση στην έμφαση ούτε ισοδυναμεί με το να καταλογίζει στην εξουσία μια στάση άρνησης ή άγνοιας όσον αφορά το σεξ; Θα μπορούσαμε, αντί να επιμένουμε στην καταστολή, την οποία υπέστησαν οι αιρετικοί, να επιλέξουμε να δώσουμε έμφαση στη «θέληση για γνώση» που προϊστατο του μαρτυρίου τους! Δεν είναι αυτή μια κατεύθυνση που θελήσατε να ακολουθήσετε; Θα λέγατε λοιπόν είτε ότι η εξουσία κρύβει από τον εαυτό της το ενδιαφέρον της για το σεξ είτε ότι το σεξ μιλά εν αγνοία του σε μια εξουσία που την υπερφαλαγγίζει λαθραία;

ΦΟΥΚΩ: Δεν νομίζω πραγματικά ότι μπορεί να βρεθεί στο βιβλίο μου κάποιος από αυτούς τους στόχους ή ενασχολήσεις που εσείς ονομάζετε παρανοήσεις. Παραείναι σοβαρό να ονομάζεις παρανοήσεις αυτές τις ερμηνείες ή μάλλον αυτές τις απόπειρες περιγραφής του βιβλίου μου. Ας πάρουμε την πρώτη, ήθελα πραγματικά να μετατοπίσω την έμφαση και να κάνω να εμφανιστούν οι θετικοί μηχανισμοί εκεί όπου κανονικά θα τόνιζε κανείς τους αρνητικούς.

Έτσι, στις συζητήσεις για το τυπικό της μετάνοιας πάντοτε δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ότι ο χριστιανισμός επιβάλλει κυρώσεις στη σεξουαλικότητα, ότι εγκρίνει ορισμένες μορφές της και τιμωρεί τις υπόλοιπες. Θα έπρεπε όμως κατά τη γνώμη μου να τονιστεί ότι στην καρδιά της χριστιανικής μετάνοιας υπάρχει το εξομολογητήριο, κι επομένως η παραδοχή της ενοχής, η εξέταση της συνείδησης και ότι προέκυψε από εδώ: η παραγωγή ενός ολόκληρου σώματος γνώσης κι ενός λόγου για το σεξ που προκάλεσαν μια σειρά αποτελέσματα τόσο στη θεωρία (για παράδειγμα η εκτεταμένη ανάλυση του σαρκικού πόθου τον 17ο αιώνα) όσο και στην πρακτική (μια παιδαγωγική της σεξουαλικότητας, που στη συνέχεια έγινε λαϊκή και ιατρικοποιήθηκε). Παρόμοια περιέγραψα τον τρόπο με τον οποίο διαφορετικές βαθμίδες και στάδια στη μεταβίβαση της εξουσίας επιδίδονταν στην ίδια την ηδονή της άσκησής τους. Υπάρχει κάτι στην επιτήρηση ή, για την ακρίβεια, κάτι στο βλέμμα εκείνων που ενέχονται στην πράξη της επιτήρησης που δεν είναι ξένο προς την ηδονή της επιτήρησης, την ηδονή της επιτήρησης της ηδονής κ.ο.κ. Θέλησα να τονίσω αυτό το πράγμα αλλά δεν θέλησα να δείξω μόνο αυτό. Είναι σίγουρο ότι οι εκρήξεις υστερίας, για παράδειγμα, στα ψυχιατρεία στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ήταν πραγματικά ένας μηχανισμός εκ του αντιστρόφου, ένα αντιχτύπημα στην ίδια την άσκηση της ψυχιατρικής: οι ψυχίατροι ήρθαν αντιμέτωποι με το υστερικό σώμα των ασθενών τους (εννοώ ότι εξοικειώθηκαν απόλυτα με αυτό ενώ ακόμη το αγνοούσαν πλήρως) δίχως να έχουν ψάξει να το βρουν ή έστω να γνωρίζουν πως προέκυψε. Κι αυτά επίσης είναι στοιχεία του βιβλίου μου αλλά δεν είναι ότι ουσιαστικό υπάρχει σ' αυτό. Νομίζω ότι δεν μπορούν να κατανοηθούν παρά μόνο σε σχέση με την εγκαθίδρυση μιας εξουσίας που ασκείται στο ίδιο το σώμα. Αυτό που θέλω να δείξω, είναι πώς οι σχέσεις εξουσίας μπορούν να εισχωρήσουν βαθιά στο σώμα από υλική άποψη, χωρίς να εξαρτώνται ούτε καν από τη μεσολάβηση των ίδιων των παραστάσεων του υποκειμένου. Αν η εξουσία αποκτά έλεγχο του σώματος, αυτό δεν γίνεται μέσω μιας προγενέστερης εσωτερίκευσής της στη συνείδηση του κόσμου. Υπάρχει ένα δίκτυο ή κύκλωμα βιο-εξουσίας ή σωματο-εξουσίας που ενεργεί ως διαμορφωτική μήτρα της ίδιας της σεξουαλικότητας, ως το ιστορικό και πολιτισμικό φαινόμενο μέσα στο οποίο μοιάζουμε να αναγνωρίζουμε και ταυτοχρόνως να χάνουμε τον εαυτό μας.

ΦΙΝΑΣ: Στη Σελίδα 121 της γαλλικής έκδοσης της Θέλησης για γνώση κάνετε διάκριση, πράγμα που μοιάζει με απάντηση στις προσδοκίες του αναγνώστη, ανάμεσα σε «Εξουσία» ως ένα σύνολο θεσμών και Συστημάτων και σε εξουσία ως μια πολλαπλότητα σχέσεων δύναμης εμμενών στο πεδίο όπου είναι εγγεγραμμένες. Παρουσιάζετε αυτό το παιχνίδι της εξουσίας σαν να γεννάει τον εαυτό του κάθε στιγμή, σε κάθε σημείο και σε κάθε σχέση ανάμεσα σ' ένα σημείο και σ' ένα άλλο. Μ' αυτή την έννοια, αν κατάλαβα καλά, δεν είναι η εξουσία εξωτερική στο σεξ, αλλά μάλλον ακριβώς το αντίθετο;

ΦΟΥΚΩ: Για μένα, όλη η ουσία αυτού του προτάγματος βρίσκεται στην επανεπεξεργασία της θεωρίας της εξουσίας. Δεν είμαι σίγουρος ότι η απλή ευχαρίστηση να γράψω για τη σεξουαλικότητα ήταν αρκετό κίνητρο για ν' αρχίσω αυτή τη σειρά των έξι τόμων τουλάχιστον, αν δεν με ωθούσε η ανάγκη να ξαναδουλέψω λιγάκι αυτό το πρόβλημα της εξουσίας. Νομίζω ότι πολύ συχνά το πρόβλημα ανάγεται ακολουθώντας το μοντέλο που επέβαλε η δικαιικο-φιλοσοφική σκέψη του 16ου και 17ου αιώνα στο πρόβλημα της Υπέρτατης Εξουσίας (τι είναι ο Υπέρτατος Άρχων; Πώς συστήνεται ως Υπέρτατος Άρχων; Ποιοι δεσμοί υπακοής συνδέουν τα άτομα με τον Υπέρτατο Άρχοντα;), Αυτό είναι το πρόβλημα που έθεσαν τόσο οι μοναρχικοί όσο και οι αντιμοναρχικοί νομικοί από τον 13ο ως τον 19ο αιώνα, το πρόβλημα που εξακολουθεί να μας κατατρύχει, και το οποίο νομίζω ότι παρεμποδίζει την ανάλυση ενός ολόκληρου φάσματος περιοχών. Αναγνωρίζω ότι αυτά μπορεί να φαίνονται υπερ-εμπειρικά και δευτερεύοντα, σε τελική όμως ανάλυση αφορούν τα σώματά μας, τη ζωή μας και την καθημερινή μας ύπαρξη. Σε αντιδιαστολή μ' αυτή την πριμοδότηση της Υπέρτατης Εξουσίας θέλησα να δείξω την αξία μιας ανάλυσης που ακολούθησε μια διαφορετική πορεία. Ανάμεσα σε κάθε σημείο ενός κοινωνικού σώματος, ανάμεσα σ' έναν άνδρα και σε μια γυναίκα, ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας, ανάμεσα στον καθηγητή και το μαθητή, ανάμεσα σ' αυτόν που ξέρει και σ' αυτόν που δεν ξέρει, υπάρχουν σχέσεις εξουσίας που δεν είναι απλά και μόνο η προβολή της μεγάλης εξουσίας του Υπέρτατου Άρχοντα στο άτομο, είναι μάλλον το συγκεκριμένο, μεταβαλλόμενο έδαφος όπου θεμελιώνεται η εξουσία η εξουσία του Υπέρτατου Άρχοντα, οι συνθήκες που της επιτρέπουν να λειτουργεί. Η οικογένεια, ακόμη και τώρα, δεν είναι η απλή αντανάκλαση ή η επέκταση της εξουσίας του κράτους, δεν ενεργεί ως αντιπρόσωπος του κράτους σε σχέση με τα παιδιά, όπως και το αρσενικό δεν ενεργεί ως αντιπρόσωπος του κράτους απέναντι στο θηλυκό. Για να λειτουργήσει το κράτος με τον τρόπο που λειτουργεί, πρέπει να υπάρχουν ανάμεσα σε αρσενικό και θηλυκό ή σε ενήλικο και παιδί πολύ ειδικές σχέσεις κυριαρχίας, που έχουν τη δική τους μορφή και σχετική αυτονομία.

Νομίζω ότι πρέπει να είναι κανείς προσεχτικός με ολόκληρη τη θεματική της αντιπροσώπευσης που βαραίνει τις αναλύσεις της εξουσίας. Για πολύ καιρό το μεγάλο πρόβλημα ήταν πώς μπορούσε να αντιπροσωπευθεί η θέληση των ατόμων στη γενική θέληση ή από αυτή. Σήμερα επικαλούνται την ίδια θεματική όταν επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι οι πατέρες, οι σύζυγοι, οι εργοδότες, οι δάσκαλοι, όλοι αντιπροσωπεύουν μια κρατική εξουσία, που η ίδια «αντιπροσωπεύει» τα συμφέροντα μιας τάξης. Αυτή δεν λαμβάνει υπόψη τη συνθετότητα των δρώντων μηχανισμών, την ειδικότητά τους, ούτε τα αποτελέσματα της αλληλεξάρτησης, της συμπληρωματικότητας και καμιά φορά της ανάσχεσης, τα οποία παράγει αυτή ακριβώς η ποικιλία.

Γενικά πιστεύω ότι η εξουσία δεν οικοδομείται από τις «θελήσεις» (ατομικές ή συλλογικές) ούτε απορρέει από συμφέροντα. Η εξουσία κατασκευάζεται και λειτουργεί στη βάση ιδιαίτερων εξουσιών, μυριάδων εκροών, μυριάδων αποτελεσμάτων εξουσίας. Κι αυτό το σύνθετο πεδίο πρέπει ακριβώς να μελετηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ανεξάρτητο από τις οικονομικές διαδικασίες και τις παραγωγικές σχέσεις ή ότι θα μπορούσε να έχει νόημα έξω από αυτές.

ΦΙΝΑΣ: Διαβάζοντας στο βιβλίο σας αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί απόπειρα να επεξεργαστείτε μια νέα σύλληψη της εξουσίας, βρίσκεται κανείς διχασμένος ανάμεσα στην εικόνα του υπολογιστή (computer) και την εικόνα του ατόμου το οποίο είναι απομονωμένο, ή υποτίθεται ότι είναι, αλλά επίσης έχει μια ειδική εξουσία στη διάθεσή του.

ΦΟΥΚΩ: Η ιδέα ότι πρέπει να επικαλούμαστε το κράτος, ως πηγή ή σημείο συμβολής της εξουσίας, για να εξηγήσουμε όλα τα Συστήματα στα οποία οργανώνεται η εξουσία, δεν μου φαίνεται ότι είναι πολύ γόνιμη για την ιστορία ή μάλλον η γονιμότητά της έχει εξαντληθεί. Η αντίθετη προσέγγιση μου φαίνεται προς το παρόν πιο ελπιδοφόρα: έχω κατά νου μελέτες σαν κι αυτή του Ζακ Ντανζελό (Donzelot) για την οικογένεια (δείχνει πώς οι εντελώς ειδικές μορφές εξουσίας που ασκούνται μέσα στην οικογένεια έχουν δεχτεί την εισχώρηση, λόγω της ανάπτυξης και επέκτασης του σχολικού συστήματος, πιο γενικών μηχανισμών της κρατικής εξουσίας, αλλά και πώς το κράτος και οι οικογενειακές μορφές εξουσίας, διατήρησαν την ιδιαιτερότητά τους και μπόρεσαν να συμπλεχτούν για όσον καιρό ήταν σεβαστοί οι ιδιαίτεροι τρόποι με τους οποίους λειτουργούσε το καθένα. Παρόμοια ο Φρανσουά Εβάλ (Ewald) έγραψε μια μελέτη για τα ορυχεία και έδειξε το ρόλο που έπαιξαν τα συστήματα ελέγχου των ιδιοκτητών και τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα συστήματα επέζησαν μετά την απορρόφηση των ορυχείων από το κράτος χωρίς να χάσουν την αποτελεσματικότητά τους.

ΦΙΝΑΣ: Αφού ξανανοίγει μ' αυτόν τον τρόπο το ζήτημα του τι καλούμε «Εξουσία», μπορεί κανείς να υιοθετήσει μια πολιτική άποψη όσον αφορά την εξουσία; Μιλάτε για τη σεξουαλικότητα ως πολιτικό Σύστημα. (σ. σ. Apparatus). Μπορείτε να προσδιορίσετε το νόημα που δίνετε στη λέξη «πολιτικό»;

ΦΟΥΚΩ: Αν είναι αλήθεια ότι το σύνολο των σχέσεων δύναμης σε μια δεδομένη κοινωνία αποτελεί το πεδίο του πολιτικού και ότι μια πολιτική είναι μια λίγο πολύ σφαιρική στρατηγική για το συντονισμό και τη διεύθυνση αυτών των σχέσεων, τότε πιστεύω ότι μπορεί κανείς ν' απαντήσει στις ερωτήσεις σας με τον ακόλουθο τρόπο: το πολιτικό δεν είναι κάτι που καθορίζει σε τελική ανάλυση (ή επικαθορίζει) σχέσεις που είναι στοιχειώδεις και από τη φύση τους «ουδέτερες». Κάθε σχέση δύναμης συνεπάγεται κάθε στιγμή μια σχέση εξουσίας (που είναι κατά μια έννοια η στιγμιαία της έκφραση) και κάθε σχέση εξουσίας κάνει μια αναφορά, ως αποτέλεσμά της αλλά επίσης και ως συνθήκη δυνατότητάς της, σ' ένα πολιτικό πεδίο του οποίου αποτελεί μέρος. Όταν λέμε ότι «τα πάντα είναι πολιτικά», επιβεβαιώνουμε αυτή την πανταχού παρουσία των σχέσεων δύναμης και την εμμένειά τους σ' ένα πολιτικό πεδίο, έτσι όμως αναλαμβάνουμε το καθήκον, το οποίο μόλις που έχει σκιαγραφηθεί, να λύσουμε αυτόν τον απροσδιόριστο κόμπο. Μια τέτοια ανάλυση δεν πρέπει να συμπτύσσεται μέσω μιας παραπομπής των πάντων στην ατομική ευθύνη, όπως έγινε πριν μία ή δύο δεκαετίες από τον υπαρξισμό της αυτό-μαστίγωσης ξέρετε, το ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για το καθετί, δεν υπάρχει αδικία στον κόσμο στην οποία να μην είμαστε συνένοχοι ούτε πρέπει να παρακάμπτεται από εκείνες τις μετατοπίσεις που εύκολα γίνονται σήμερα: όλα προέρχονται από την οικονομία της αγοράς, ή από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, ή απλά από τη σαπίλα της κοινωνίας μας (έτσι, τα σεξουαλικά προβλήματα ή τα προβλήματα της εγκληματικότητας ή της τρέλας αναβάλλονται μέχρι να υπάρξει μια «διαφορετική» κοινωνία). Η πολιτική ανάλυση και η κριτική μένει να επινοηθούν σε μεγάλο βαθμό το ίδιο και οι στρατηγικές που θα καταστήσουν δυνατή την τροποποίηση των σχέσεων δύναμης, το συντονισμό τους με τρόπο ώστε μια τέτοια τροποποίηση να είναι δυνατή και να μπορεί να εγγραφεί στην πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο να ορίσουμε μια πολιτική «τοποθέτηση» (την οποία διαλέγουμε από ένα προϋπάρχον σύνολο δυνατοτήτων) αλλά να φανταστούμε και να δημιουργήσουμε νέα σχήματα πολιτικοποίησης. Αν «πολιτικοποίηση» σημαίνει να επιστρέψουμε σε ετοιμοπαράδοτες επιλογές και θεσμούς, τότε η προσπάθεια ανάλυσης που ενέχεται στο ξεσκέπασμα των σχέσεων δύναμης και των μηχανισμών της εξουσίας δεν αξίζει τον κόπο. Στις ευρείες νέες τεχνικές της εξουσίας που συσχετίζονται με τις πολυεθνικές οικονομίες και τα γραφειοκρατικά κράτη πρέπει να αντιτάξουμε μια πολιτικοποίηση που θα πάρει νέες μορφές.

ΦΙΝΑΣ: Μια από τις όψεις και αποτελέσματα της έρευνάς σας είναι η επεξεργασία μιας πολύ λεπτής και σύνθετης διάκρισης ανάμεσα σε σεξ και σεξουαλικότητα. Μπορείτε να αποσαφηνίσετε αυτή τη διάκριση και να μας πείτε πώς να διαβάσουμε τον τίτλο του έργου σας «Ιστορία της σεξουαλικότητας»;

ΦΟΥΚΩ: Αυτό το ερώτημα ήταν η κεντρική δυσκολία με το βιβλίο μου. Άρχισα να το γράφω σαν μια ιστορία του τρόπου με τον οποίο το σεξ συσκοτίστηκε και μεταμφιέστηκε από αυτή την παράξενη μορφή-ζωής, αυτό το παράξενο γέννημα που επρόκειτο να γίνει η σεξουαλικότητα.

Πιστεύω ότι το να στήνεις αυτή την αντίθεση ανάμεσα σε σεξ και σεξουαλικότητα σε οδηγεί πίσω στο να θέτεις την εξουσία ως νόμο και απαγόρευση, στην ιδέα ότι η εξουσία δημιούργησε τη σεξουαλικότητα ως επινόημα για να πει όχι στο σεξ. Η ανάλυσή μου ήταν ακόμη δέσμια της δικαιικής σύλληψης της εξουσίας. Έπρεπε να κάνω μια πλήρη αλλαγή κατεύθυνσης. Εθεσα ως αίτημα την ιδέα του σεξ ως εσωτερικού στο Σύστημα (σ. σ. Apparatus) της σεξουαλικότητας, και τη συνακόλουθη ιδέα ότι αυτό που πρέπει να βρεθεί στη ρίζα αυτού του Συστήματος δεν είναι η απόρριψη του σεξ αλλά μια θετική οικονομία του σώματος και της ηδονής.

Τώρα, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που είναι θεμελιώδες στην οικονομία των ηδονών έτσι όπως λειτουργεί αυτή στη Δύση, δηλαδή ότι το σεξ δρα ως αρχή μέτρησης και νοητότητας. Για χιλιετίες η τάση που επικρατούσε μας έκανε να πιστεύουμε ότι στο σεξ έπρεπε να βρεθεί, μυστικά τουλάχιστον, ο νόμος κάθε ηδονής, κι αυτό είναι που δικαιώνει την ανάγκη ρύθμισης του σεξ και καθιστά τον έλεγχό του δυνατό. Αυτές οι δυο γενικές ιδέες, ότι το σεξ βρίσκεται στην καρδιά των ηδονών και ότι η φύση του απαιτεί να είναι περιορισμένο και αφιερωμένο στην τεκνοποιία, δεν είναι χριστιανικής αλλά στωικής προέλευσης, και ο χριστιανισμός ήταν υποχρεωμένος να τις ενσωματώσει όταν προσπαθούσε να ενταχθεί ο ίδιος στην κρατική δομή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου ο στωικισμός ήταν κατ' ουσίαν η καθολική φιλοσοφία. Το σεξ έγινε τότε ο «κώδικας» της ηδονής. Ενώ σε κοινωνίες με κληρονομιά στην ερωτική τέχνη η ενδυνάμωση της ηδονής τείνει να αποσεξουαλικοποιήσει το σώμα, στη Δύση αυτή η συστηματικοποίηση της ηδονής σύμφωνα με τους νόμους του σεξ προκάλεσε την εμφάνιση ενός ολόκληρου Συστήματος σεξουαλικότητας. Κι αυτό ακριβώς μας κάνει να πιστεύουμε ότι «απελευθερωνόμαστε» όταν «αποκωδικοποιούμε» κάθε ηδονή με όρους ενός σεξ απογυμνωμένου τελικά από μεταμφιέσεις, ενώ θα έπρεπε αντίθετα να στοχεύουμε στην αποσεξουαλικοποίηση, σε μια γενική οικονομία της ηδονής που δεν θα βασίζεται σε σεξουαλικές νόρμες.

ΦΙΝΑΣ: Η ανάλυσή σας καθιστά μάλλον ύποπτη και επαίσχυντη τη γενεαλογία της ψυχανάλυσης. Η ψυχανάλυση εμφανίζεται να αναδύεται, τουλάχιστον αρχικά, από την ομολογία κατά την εποχή της Ιεράς Εξέτασης από τη μια πλευρά, και από την ιατρικοποίηση της ψυχιατρικής από την άλλη. Αντιπροσωπεύει αυτό πράγματι την άποψή σας πάνω σ' αυτό το θέμα;

ΦΟΥΚΩ: Μπορεί κανείς σίγουρα να ισχυριστεί ότι η ψυχανάλυση προήλθε από αυτή την τρομερή ανάπτυξη και θεσμοποίηση των διαδικασιών ομολογίας/αξιολόγησης που χαρακτήρισαν τόσο τον πολιτισμό μας. Αν τη δούμε σε μικρότερο χρονικό διάστημα, αποτελεί μέρος της ιατρικοποίησης της σεξουαλικότητας η οποία είναι ένα άλλο περίεργο φαινόμενο της Δύσης: ενώ στην ερωτική τέχνη αυτό που ιατρικοποιείται είναι μάλλον τα μέσα (φαρμακευτικά ή σωματικά) που χρησιμεύουν για να ενδυναμώνουν την ηδονή, στη Δύση συναντούμε μια ιατρικοποίηση της ίδιας της σεξουαλικότητας, σαν να ήταν μια περιοχή ιδιαίτερης παθολογικής ευπάθειας στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ολόκληρη η σεξουαλικότητα διατρέχει τον κίνδυνο να αποτελεί από μόνη της μια αρρώστια και ταυτόχρονα να προκαλεί απειράριθμες αρρώστιες. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η ψυχανάλυση τοποθετείται στο σημείο όπου τέμνονται αυτές οι δύο διαδικασίες. Πώς μπόρεσε η ψυχανάλυση να πάρει τη μορφή που πήρε, την εποχή που την πήρε, είναι κάτι που θα προσπαθήσω να δείξω στους επόμενους τόμους. Φοβάμαι ότι η ίδια κατάσταση που προέκυψε με την ψυχιατρική όταν έγραψα το Τρέλα και πολιτισμός θα προκύψει και με την ψυχανάλυση, εκεί προσπάθησα να διηγηθώ τι συνέβη στις αρχές του 19ου αιώνα αλλά οι ψυχίατροι εξέλαβαν την ανάλυσή μου σαν μια επίθεση κατά της παρούσας ψυχιατρικής. Δεν ξέρω τι θα συμβεί με τους ψυχαναλυτές, πολύ φοβάμαι όμως ότι θα εκλάβουν σαν αντι-ψυχανάλυση αυτό που απλά είναι μια γενεαλογία.

Γιατί θα πρέπει μια αρχαιολογία της ψυχιατρικής να λειτουργεί ως αντι-ψυχιατρική, όταν μια αρχαιολογία της βιολογίας δεν λειτουργεί ως «αντι-βιολογία»; Μήπως εξαιτίας του μερικού χαρακτήρα της ανάλυσης; Ή μήπως επειδή η ψυχιατρική δεν έχει καλές σχέσεις με την ίδια της την ιστορία, πράγμα που σημαίνει ότι έχει δείξει μια κάποια ανικανότητα να δεχτεί την ίδια την ιστορία της; Θα δούμε τι απάντηση δίνει η ψυχανάλυση όταν έρχεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα της ίδιας της ιστορίας της.

ΦΙΝΑΣ: Έχετε τη γνώμη ότι η «Ιστορία της σεξουαλικότητας» θα προωθήσει το γυναικείο ζήτημα; Έχω κατά νου αυτά που γράφετε για την υστερικοποίηση και την ψυχιατρικοποίηση του γυναικείου σώματος.

ΦΟΥΚΩ: Υπάρχουν μερικές ιδέες γι' αυτό το θέμα, αλλά διστακτικές, δεν είναι ακόμη εντελώς αποκρυσταλλωμένες. Θα ακολουθήσει συζήτηση και κριτική μετά από κάθε τόμο, γεγονός που ίσως συμβάλει στο να αποσαφηνιστούν. Δεν εναπόκειται όμως σε μένα να καθορίσω το πώς πρέπει να χρησιμοποιηθεί το βιβλίο.

ΦΙΝΑΣ: Η θέληση για γνώση ασχολείται με τρόπους του λόγου (discourse) και με πραγματικά ζητήματα που μετέχουν στον δικό σας λόγο, σ' αυτή την τάξη του λόγου σας που φαίνεται μάλλον ότι είναι μια αντι-τάξη. Πετιέστε από το ένα σημείο του θέματός σας στο άλλο, παράγετε μέσα στο ίδιο σας το κείμενο λόγους που αντιβαίνουν στον δικό σας, λες και ο χώρος που καταλαμβάνει η ανάλυσή σας υπήρχε εκ των προτέρων και σας πίεζε. Το γράψιμό σας, επιπλέον, προσπαθεί να απεικονίσει, μπροστά στα μάτια του αναγνώστη, σχέσεις που είναι αφηρημένες και μακρινές. Θα δεχόσασταν αυτή την άποψη για τη δραματική οργάνωση της ανάλυσής σας και την πλασματική της φύση;

ΦΟΥΚΩ: Αυτό το βιβλίο δεν λειτουργεί σαν απόδειξη. Υπάρχει σαν ένα είδος πρελούδιου το οποίο διερευνά τις δυνατότητες του κλαβιέ, σχεδιάζει τα θέματα και βλέπει πώς αντιδρά ο κόσμος, σε τι θα ασκηθεί κριτική, τι θα παρανοηθεί και τι θα προκαλέσει μνησικακία, υπό μία έννοια έγραψα αυτόν τον πρώτο τόμο για να αποκτήσουν οι άλλοι τόμοι πρόσβαση σ' αυτές τις αντιδράσεις. Όσο για το πρόβλημα του πλάσματος της φαντασίας, μου φαίνεται πολύ σημαντικό, ξέρω πολύ καλά ότι ποτέ δεν έγραψα τίποτε άλλο πέρα από πλάσματα της φαντασίας (fictions). Δεν εννοώ βέβαια ότι γι' αυτόν το λόγο η αλήθεια απουσιάζει. Μου φαίνεται ότι υπάρχει η δυνατότητα να λειτουργεί εν αληθεία το πλάσμα της φαντασίας, να προκαλεί αποτελέσματα αλήθειας ένας λόγος πλάσματος της φαντασίας και να γίνεται να γεννά ή να «κατασκευάζει» ένας αληθής λόγος κάτι που δεν υπάρχει ακόμα, δηλαδή να το «πλάθει με τη φαντασία». «Πλάθει» κανείς «με τη φαντασία» την ιστορία στη βάση μιας πολιτικής πραγματικότητας που την καθιστά αληθή, «πλάθει» κανείς «με τη φαντασία» μια πολιτική που δεν υπάρχει ακόμα, στη βάση μιας ιστορικής αλήθειας.

ΠΗΓΗ:http://www.politikokafeneio.com/mistes/fouko139.htm


Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2007

Ο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ .

Ο Διαλογισμός είναι πρακτικό σύστημα ανόδου που ενώνει την ψυχή με το Νου και τελικά με το ίδιο το πνεύμα. Διευρύνει τη μνήμη και συλλέγει ελλάμψεις και εκστάσεις με αποτέλεσμα ο φυσικός εγκέφαλος να πληρώνεται Σοφίας και να γίνεται θεματοφύλακας νέων γνώσεων και αποκαλύψεων για τους αληθέστατους αόρατους κόσμους.
    Θα ήταν αλήθεια, ειδικά για τον Έλληνα, αλλά και για κάθε άνθρωπο, μεγάλη ατυχία, να μην γνωρίζει το στοχασμό του Έλληνα φιλόσοφου Σωκράτη. Ακόμα πριν απ αυτόν, Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Ορφέας και μια πλειάδα άλλων μιλούσαν καθαρά για Θέωση.
    Ναι, μας έγραψαν στον Ελληνικό Μυστικισμό για τις ελλάμψεις που φώτιζαν τον άνθρωπο και τον καθιέρωναν αληθινό σοφό και όχι έναν απλό φιλόσοφο, έναν απλό φίλο της σοφίας.
    Ο διαλογισμός ανεβάζει ή εισάγει τον άνθρωπο σε μια διαφορετική περιοχή, όπου υφίστανται τα αίτια, οι Μήτρες αρχικές Ιδέες όλων των σκέψεων. Μας δίνει υπερβατικές και υπερσυνειδητές πραγματώσεις, που συγκρινόμενες μ εκείνες του φυσικού μας Νου (συνείδησης και υποσυνείδησης), μας φαίνονται ως τέλειες αποκαλύψεις με σίγουρες Γνώσεις των Αιτιών, που προκαλούν του κόσμου τούτου τα φαινόμενα.
    Έναντι αυτών, ο φυσικός Νους, η συνείδησή μας, η εγρήγορσή μας, που απορρέει από τις πέντε αισθήσεις, ο Νους δηλαδή με την συγκριτική λογική του, είναι ένα παιδαριώδες ακόμα και σήμερα παιχνίδι. Αντίθετα ο Στοχασμός ανυψώνει σε άλλες συχνότητες τον Νου και απ εκεί έρχονται οι φωτίσεις, που λέγονται λόγω του κύρους που έχουν ελλάμψεις.
    Ο Στοχασμός ή Διαλογισμός μας φέρνει από τα βάθη των αιώνων την Σωκρατική Μύηση που ο Πλάτωνας μας παρουσιάζει σε πάμπολλες ευκαιρίες των γραφομένων του. Ο Σωκράτης -σύμφωνα με τον Πλάτωνα- στοχαζόταν για να ακολουθήσει την αληθινή ερμηνεία των παραστάσεων.
    Μπορείς ο καθένας μας  να έλθει κοντά στο άδυτο και να γευθεί, αν φυσικά το έχει εσωτερική ανάγκη, το μέλι - νέκταρ του Διαλογισμού .

Καλώς να ορίσουμε στο

νέο αυτόνομο blog


Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΗΤΑΝ ΚΑΛΗ!

Copying Beethoven cinemaRecords-172.copyingbeethoven2.jpg
Αντιγράφοντας τον Μπετόβεν (πολύ εύστοχος ο τίτλος της ταινίας!)
Σκηνοθεσία:
Agnieszka Holland
Παίζουν:
Diane Kruger, Ed Harris, Joe Anderson, Matthew Goode, Phyllida Law, Ralph Riach, Nicholas Jones, George Mendel, Bill Stewart
Διάρκεια:
104 λεπτά
Παραγωγή:
Metro-Goldwyn-Mayer, 2006

Το κορυφαίο ανθρώπινο δημιούργημα της μουσικής !το σπουδαιότερο έργο του γερμανού συνθέτη ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΦΑΝ ΜΠΕΤΟΒΕΝ .Ένας ύμνος στη χαρά και την παγκόσμια συναδέλφωση! Όταν ακούς Μπετόβεν όλα τα άλλα καταργούνται ! Νομίζεις ότι ο χρόνος έχει γυρίσει και βρίσκεσαι στην πρεμιέρα του ,7 Μαΐου 1824. Τα αστεράκια είναι πολύ λίγα για το αποτέλεσμα του ακούσματος!

Στο βιντεάκι δεν είναι ότι καλύτερο αλλά τεχνικά καλό!

altaltaltaltalt

Αξιολογηση

***************(ΥΜΝΟΥ)



Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

Η 3η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΤΟΒΕΝ!!!

Για πρώτη φορά, η "Ηρωική" του Μπετόβεν με video, με πληροφορίες, με παρτιτούρες κλπ... Ενα πραγματικό αριστούργημα!..

Σημεία των καιρών σήμερα, κάποιοι θεωρούν "μιαρούς όσους οργανώνονται, ενώ σε άλλες εποχές ήταν "τίτλος τιμής".



Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

ΑΝΟΙΞΑ ΤΗ ΠΟΡΤΑ!

Το βάπτισμα του blogger θα το κάνω γράφοντας  μια πασίγνωστη ιστορία(Στους ψυχαναλυτικούς κύκλους) που έχει να κάνει με έναν άνδρα που κατατρύχεται από ένα επαναλαμβανόμενο εφιάλτη. Είναι παγιδευμένος μέσα σ' ένα δωμάτιο και είναι ανίκανος να ανοίξει την πόρτα και να ξεφύγει. Ψάχνει παντού για να βρει το κλειδί χωρίς ποτέ να τα καταφέρνει. Προσπαθεί με όλη του τη δύναμη ν' ανοίξει την πόρτα αλλά εκείνη δεν κουνιέται σπιθαμή. Και δεν υπάρχει άλλη έξοδος από αυτή. Είναι παγιδευμένος και φοβισμένος. Σε μια συνάντηση με τον ψυχαναλυτή του  αφηγείται αυτό το όνειρο που τον στοιχειώνει για χρόνια. Ο ψυχαναλυτής ακούει προσεκτικά την περιγραφή του ονείρου δίνοντας σημασία στις λεπτομέρειες. Του υποδεικνύει ότι η πόρτα μπορεί ν' ανοίξει από την αντίθετη κατεύθυνση. Την επόμενη φορά που βλέπει αυτό το όνειρο καταφέρνει να θυμηθεί την υπόδειξή του και ανακαλύπτει ότι η πόρτα ανοίγει προς τα μέσα δίχως την παραμικρή αντίσταση.  Πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι παγιδευμένοι με αυτόν τον τρόπο, φυλακισμένοι σε ένα τρόπο ζωής που φαίνεται ανίκανος να τους προσφέρει ικανοποίηση.  Ποιος ανάμεσά μας δεν ένιωσε έστω και μια φορά την ανάγκη να βιώσει μια άλλη πραγματικότητα; Ίσως με την αίσθηση ελευθερίας που μας δίνει ένας νέος ερωτικός σύντροφος ή με το να κερδίσουμε το λόττο. Ορισμένοι από μας περνάμε ολόκληρη τη ζωή μας σε αναμονή, περιμένοντας να συμβεί κάτι που θα την αλλάξει ολοκληρωτικά. Ωστόσο το απλό και μάλλον προφανές δίδαγμα της ζωής, που μας είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσουμε, είναι ότι η ευτυχία είναι μια νοητική κατάσταση και όχι κάτι που μπορούμε να αποσπάσουμε από τους άλλους ή τον έξω κόσμο.  Όλοι μας αναζητούμε την ευτυχία, αλλά οι περισσότεροι από μας την αναζητούμε έξω από τον εαυτό μας. Την αναζητούμε στους άλλους ανθρώπους, στην εργασία, στη διασκέδαση. Και καθώς γερνάμε τα όνειρά μας σιγά-σιγά ξεθωριάζουν. Γινόμαστε λιγότερο ιδεαλιστές και περισσότερο ρεαλιστές. Χαιρόμαστε αυτά που έχουμε και προσπαθούμε να βλέπουμε με μια φιλοσοφική στάση τα όνειρα που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ ή ακόμα κι αν υλοποιήθηκαν αποδείχτηκαν φρούδα, αποτυγχάνοντας να εκπληρώσουν αυτά που υπόσχονταν. Τις περισσότερες φορές η ζωή μας καταντάει μια ρουτίνα και εμείς αναπολούμε με μελαγχολία τα όνειρα που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ ή αποδείχτηκαν άνευ ουσίας. Στο ποίημα του «Η Πόρτα», ο Τσέχος ποιητής και ανοσιολόγος Miroslav Holub μας παροτρύνει να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας:

Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.  
      Ίσως έξω να βρεις
      ένα δέντρο ή ένα κλαδί,
      έναν κήπο
      ή μια πόλη μαγική.

Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
       Ίσως κάποιος σκύλος να ανασκαλεύει.
       Ίσως να δεις ένα πρόσωπο
       ή ένα βλέμμα
                          ή την εικόνα
                           μιας εικόνας.

      Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
      Αν έχει ομίχλη
      θα φύγει.

Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.  
     Ακόμα και αν υπάρχει μόνο το σκοτάδι
      ακόμα κι αν υπάρχει μόνο
      η υπόκωφη βοή του ανέμου
      ακόμα κι αν                               
                           δεν υπάρχει                                                                                                             τίποτα απολύτως,
προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.

Η πόρτα στην οποία αναφέρεται ο Holub είναι η πόρτα που ανοίγει προς τα μέσα για ν' αποκαλύψει τις βαθύτερες ανάγκες μας και τις υψηλότερες φιλοδοξίες μας.

[1]  Στο πρωτότυπο "warts and all, beauty spots and all" ("με τις ελιές μας, φυσικές ή καλλωπιστικές"). [Σ.τ.Μ.]

 Από το βιβλίο του Paramananda, Change Your Mind, Windhorse Publications
© για το πρωτότυπο Paramananda
© για την ελληνική μετάφραση Σπύρος Δόικας  

Έτσι αρχίζω και εγω σιγά σιγά να ανοίγω τη πόρτα του μυαλού μου !!Το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται σε κανέναν και δεν θα προσπαθήσω να κάνω καμία κατήχηση ..Είμαι κατά των παθιασμένων οπαδών ότι αυτό τιτλοφορείται .. ότι μου αρέσει σε κείμενο θα το αναρτώ , αυτός είναι ο σκοπός μου για να το διαβάζω και εγώ, πάντοτε βέβαια με σεβασμό στους υπόλοιπους (γείτονες, blogger, περαστικούς, σχολιαστές) που θα με διαβάσουνε!! 

Τελειώνοντας δεν θα ήθελα να αφήσω εντυπώσεις για μένα που δεν υφίστανται !!! 

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Γνωστή έχει μείνει η διένεξη του Μπετόβεν με τον Γκαίτε  , τον όποιο χαρακτήρισε με έμεσσο τρόπο (δουλοπρεπή και κόλακα της αυλής) ο δε Γκαίτε ανταπάντησε χαρακτηρίζοντας τον ακαλλιέργητο και αγροίκο.Πολλοί μάλιστα εξαιτίας του εριστικού του χαρακτήρα τον θεωρούσαν μισάνθρωπο και τίποτα παραπάνω από έναν κακοπροαίρετο πεισματάρη πράγμα που απείχε από την αληθινή του φύση παρασάγγας!!!!!!!


Σάββατο, 30 Ιουνίου 2007

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑ!

Είναι η πρώτη μου φορά που θα γράψω σε κάποιο ιστολόγιο !

Καλώς ήρθα λοιπόν στο δικό μου χώρο και κοντά στους υπόλοιπους blogger!!

Profile

eridanus ΑΛΕΞΙΟΣ
ΚΑΠΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ!
Το προφίλ μου

Μπορείς ο καθένας μας να έλθει κοντά στο άδυτο του ΝΟΥ!!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σεπτέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΠΟΛΥ ΧΙΟΥΜΟΡ

Powered by pathfinder blogs